Rode Kruis - Samen 1
Afgelopen weekend heeft het Nederlandse Rode Kruis de afdelingen voor laten stemmen voor het project “Samen 1″. Dit Samen 1 project is er, zoals het bestuur meld, voor:
Het landelijk bestuur heeft in 2005 aan de Algemene Vergadering voorgesteld om een traject met de naam “Samen 1” te starten. Het idee achter Samen 1 is dat het Rode Kruis mee moet met zijn tijd. Onze organisatie moet sneller, slagvaardiger, efficiënter én transparanter worden.
Ons dienstenpakket verschilt op dit moment sterk van plaats tot plaats. Een aantal afdelingen biedt weinig of zelfs helemaal geen activiteiten aan. Op dit moment is het lastig voor het landelijk bestuur om in te grijpen. Daarnaast wil het Rode Kruis slagvaardiger worden. Het duurt soms lang voordat we in weten te spelen op nieuwe ontwikkelingen in de samenleving en nieuwe hulpvragen. Ook wil het landelijk bestuur iets doen aan het feit dat sommige afdelingen in financiële problemen verkeren, waar anderen overschotten hebben. Voor het oplossen van deze knelpunten zijn organisatorische wijzigingen nodig. De verwachting is dat als wij niets doen, onze organisatie in de toekomst tekort zal gaan schieten waardoor onze hulpverlening in gevaar kan komen.
In Samen 1 werkt het Rode Kruis toe naar een organisatie waarin iedereen doet waar hij/zij goed in is. De taken en verantwoordelijkheden zijn zodanig verdeeld, dat optimaal wordt samengewerkt.
Dit is een lovelijk streven en zeker ook noodzakelijk. Vele enthousiaste vrijwilligers betwisten de noodzaak hiertoe ook niet.
Helaas is samen 1 een top-down project dat wordt opgelegd door het landelijk bestuur onder aanvoering van een oud-politicus. Dit heeft als nadeel dat het als een politiek spel gespeeld wordt en vele afdelingsbesturen beheersen dit spel minder dan kopstukken uit de landelijke politiek. Op de stemming van afgelopen zaterdag stemde dan ook een overweldigende 115 van de aanwezige stemgerechtigden voor tegen ongeveer 15 tegen! En dat terwijl op eerdere meetings er wel 80 afdelingen tegen waren! Na een bezoek van de voorzitter aan enkele afdelingen waren de meningen ineens omgeslagen.
Nou wordt de stemming van afgelopen zaterdag beschouwd als een overwinning voor het landelijk bestuur. Echter, ten eerste zijn ze er nog niet, want alle lokale Rode Kruis verenigingen moeten tijdens een ALV hun leden laten stemmen over opheffing van de lokale vereniging en een fusie met de nieuwe landelijke Rode Kruis vereniging. Ten tweede moet men zich afvragen of dit wenselijk is? Vele leden en vrijwilligers zien dit namelijk niet zitten. Nu hebben ze een stem in de lokale vereniging met misschien 300 leden, straks zijn ze 1 stemmetje in een machine met 50.000 stemgerechtigden. Op de ALV’s die voor velen op afgelegen, zo niet onbereikbare, lokaties worden gehouden zullen maar enkele honderden leden komen om hun stem uit te brengen. Dit vergroot de macht van het landelijk bestuur en de betaalde krachten in Den Haag en de districten ten koste van de vrijwilliger die zich steeds verder gemarginaliseerd zal voelen. Voor een vereniging als het Rode Kruis lijkt me dit onwenselijk, maar waarschijnlijk is het toch het doel van dit landelijke bestuur?
Als we kijken naar de argumentatie, zijn er ook kanttekeningen bij te zetten. Het voornaamste argument slaat op slagkracht van de organisatie. Rabobak bewijst dat je met een cooperatieve gedachte ook slagvaardig kan zijn. Rabobank Nederland is de dochter van bijna 200 lokale banken en moet daar verantwoording afleggen. Andersom bepaalt Rabobank Nederland wel de kaders waarbinnen de lokale banken moeten opereren.
Zo’n model is voor het Rode Kruis ook mogelijk. Helaas wordt de Rabobank door de bescheiden van Heemskerk geleid, een seminarie student en bijna priester en het Rode Kruis door een ex-politicus die zijn sporen in de bouwwereld heeft verdient, dhr Brinkman.
Even wat voordelen van Samen 1:
1) we worden slagvaardiger, want alles wordt nationaal gecoordineerd
2) gemeentes, provincies en het rijk verlangen dat we steeds meer regionaal gaan opereren. Dat vergt coordinatie over de lokale vereniging heen
3) het CBF keurmerk zouden we kunnen verliezen omdat sommige lokale afdelingen hun zaakjes niet op orde hebben!
Nu wat nadelen van samen 1
1) dit soort projecten leiden altijd tot meer bureaucratie. Groter is niet altijd efficienter (als ex-consultant zou ik het tegendeel beweren)
2) coordinatie kan ook volgens Rabobank model: dus met sancties en druk vanuit de nationale afdeling
3) Het CBF keurmerk is arbitrair en discutabel, er zijn vele stemmen tegen het keurmerk want het sluit nieuwe, kleine, verenigingen uit, ze is er voor de gevestigde orde
4) Vrijwilligers zullen meer “gemanaged” worden door beroeps van de nationale vereniging. Als vrijwilliger je uit de naad werken terwijl de beroeps volgens de CAO om 17u moeten stoppen gaat wrijven. Ik merk het nu wel eens met vergaderingen dat ik vrij moet nemen omdat er beroeps zijn die ’s avonds liever niet vergaderen! (Hoewel ik ook beroepskrachten tegenkom die wel 24/7 met het Rode Kruis bezig zijn).
Met name dat laatste is mijn grootste zorg, hoe werf je jongeren om zich vrijwillig in te zetten terwijl betaalde krachten ze opdrachten geven en de plaat poetsen? Jongeren willen ook nog eens uitgaan en moeten daarvoor ook werken. Als er scheve verhoudingen zijn zal dit demotiverend werken.
Er wordt wel eens gesteld dat de tegenstanders van samen 1 iets te verbergen hebben. Dit zou juist omgedraaid kunnen worden. Immers tegenstanders vind je relatief vaak bij rijke verenigingen die bang zijn hun zuur gespaarde centen te verliezen aan bodemloze putten: de verenigingen die technisch gesproken failliet zijn wegens jarenlang wanbeleid dat door het landelijk bureau niet gesanctioneerd werd! En bij die armlastige verenigingen vind je vaak de voorstanders. Immers, hun financiele sorres zal overgenomen worden door het landelijke bureau.
En dat terwijl er andere methoden zijn om de financiele basis van het Rode Kruis op orde te krijgen. Ik zie veel voordelen in een strakkere nationale organisatie die directiever is. Alleen wil ik geen afstand doen van de lokale autonomie. De lokale vereniging inruilen voor 1 nationale betekend een einde aan de autonomie. Hoe wordt mijn inspraak geregeld in het nationale bestuur? Nu kies ik een lokaal bestuur die ook autoriteit heeft en die een nationaal bestuur kiest. Straks moeten we allemaal vanuit de uithoeken van dit land naar een andere uithoek. Je zal zien dat de opkomst bij ALV’s drastisch inzakt en daarmee de legitimiteit van het bestuur onder druk komt te staan.
Daarom zeg ik: het cooperatieve model blijft mijn model!
wii boksen
Sja even lekker een weekendje losgaan bij vrienden op de WII na een drukke week werken met en hectische vrijdag……. heerlijk
excuses voor het taalgebruik, dat heet de hitte van het gevecht!
Rode Kruis ambassadeurs: ‘Doe iets voor een ander’!
Rode Kruis ambassadeurs: ‘Doe iets voor een ander’!
Mooi wervingsfilm van het Rode Kruis…….. Het Rode Kruis = mijn passie!
Herfkens huilt
Ex minister Herfkens heb ik hier al eerder besproken als zijnde een dief. Ik vroeg me toen al af waar het heen moest gaan met dit land en nu doe ik dat weer. Minister Herfkens moet de gelden (zo’n €250.000 aan huursibsidie, wie krijgt het niet) die ze ten onrechte had gekregen, terugbetalen. Eerst reageerde ze furieus dat ze dit nimmer zou doen. Waarschijnlijk hoopte ze dat minister Verhagen (daarover zal nog wel eens wat komen) het er wel bij zou laten. Dat doet die Christelijke fatsoensrakker dus niet. Daarom gooit Herfkens het over een andere boeg. Ze huilt dat ze best een goedkoper appartement had willen betrekken? Ik ken een eerder interview (te lezen via link op mijn site: Herfkens is een dief) waarin ze arrogant nog even meld dat ze een balkon en uitzicht wil op een park en op loopafstand van haar werk wil wonen! Dus hoe bedoelt ze nu ineens “goedkoper wonen”?
Nu een beetje gaan huilen omdat ze misschien moet gaan terugbetalen strookt niet met eerdere interviews. Ik ben tegen karaktermoord, maar wil wel eens dat er een einde komt aan de onzin die dit land regeert. duizenden ambtenaren die hun verkeersboetes mogen declareren bij de baas die ze dan betaald van mijn belastingcenten, ministers die dit met droge ogen durven te melden en het nog durven te verdedigen ook. Ex-ministers die luxe baantjes krijgen waar weinig werk aan zitten en duizenden euro’s aan huursibsisidie incasseren.
Het moet niet gekker worden. Ik wordt hoe ouder hoe conservatiever en steven nu af op prehistorische politiek: kloeke leiders met knuppels die de boel schoonvegen!
Poekedoekser’s 9 levens, een kattenavontuur!
Wat een avond, de 10e mei, zo rond een uurtje of 22u. Relaxed waren we een beetje TV aan het kijken en hangen op de luie stoelen in Amersfoort. De bovenraampjes stonden open, zo ook de deur en raam naar het balkon. Maar nog kwam er niet genoeg frisheid de kamer in vond ik. Dus had ik even te voren het raam in de huiskamer open gezet. Geen probleem zo leek het.
Sophie vind het raam naar het balkon echter bijzonder leuk om te gebruiken als doorgang. Lopend over de vensterbank balanceert ze dan, zoals alleen een kat dan kan, en wandelt ze naar het balkon tafeltje.
Maar natuurlijk realiseert ze zich niet ze niet zomaar door alle raamopeningen kan lopen. Opeens zie ik een beweging vanuit mijn ooghoek die niet klopt. Een schaduw schiet omlaag langs het raam. “Poekedoekser!” denk ik en schiet overeind terwijl ik “NEE” schreeuw. Pauline schiet overeind, meteen beseft ze wat er gebeurd is. Ik staar uit het raam omlaag en zie een bewegingloos lichaampje liggen op het grasveldje meteen onderaan de flat!
In een flits schiet ik naar de voordeur en neem de vlucht-trap naar beneden, race door het gangetje onder de flat en ren om het trappenhuis heen. Zonder acht te slaan op mogelijke hondenpoep en andere smerigheden ren ik op blote voeten door het gras. En believe me, er ligt wat aan uitwerpselen daar, dat weet ik nog van het logeerpartijtje van Tess, de boxer van Pauline. Aangekomen op de plaats waar ik Sopper voor het laatst gezien heb zie ik haar staan! Een zucht van verlichting raast door mijn lichaam. Ze staat, ze leeft…. ongelofelijk. Ik roep haar naam en fluit haar fluitje…. ze reageert niet gebruikelijk, sterker nog, ze schiet er vandoor!
Pauline is inmiddels ook beneden en ik hoor haar roepen, is alles ok? Ik roep dat ze moet komen, dat Sophietjepietje leeft, maar ik haar nog niet te pakken heb. Sophie gaat ondertussen richting voordeur door een perkje aan de voet van de voorkant van de flat! Ik ren er langs en haal haar in, ze ziet me en rent weer terug. Daar ziet ze Pauline staan en aarzelt. Tot ze mij in de gaten heeft. Razendsnel sprint ze om Pauline heen het grasveld weer op. Ik ga er achteraan en Pauline rent onder de flat, het gangetje, door om haar aan de andere kant op te vangen. Poekedoekser staat op de plaats waar ze geland was tegen de muur op te springen. Alsof ze van de begane grond even naar 2 hoog terugspringt! Ik roep haar, ze reageert niet en schiet weg. Een chaotische rondgang tussen grasveld en het gangetje vindt plaats. Bijna heb ik haar bij de vluchtdeur, maar ze ontsnapt net en erger, schiet naar de parkeerplaats! In de richting van de Ringweg Randenbroek gaat ze. Die is ook op dit uur nog aardig bezet met verkeer. Sophie is nog nooit buiten geweest, verkeer is haar vreemd, ik moet haar stoppen bedenk ik! Terwijl zij over de stoep loopt, loop ik richting parkeerplaats, als ik haar inhaal onder de dekking van de geparkeerde auto’s, kan ik haar in ieder geval terugdrijven!
Plotsklaps springt ze op een breed venster bij het fietsenhok, vlak bij het gangtje. Tussen de auto’s door loop ik naar haar toe. Ze zit ogenschijnlijk rustig en maakt geen aanstalten weg te rennen. Ineens kan ik haar pakken, ik loop naar de vluchtdeur en roep Pauline dat ik haar te pakken heb. Die komt aangesneld, ze was blijven zitten, haar advies “rustig te zitten en wachten tot ze komt” in de praktijk brengend! Ik was dat ook van plan, maar wilde Sopper eerst van de parkeerplaats afkrijgen. We openen de vluchtdeur en zijn gedeeltelijk veilig. Snel naar boven en naar binnen. Sophie doet niets, tot we binnen zijn. Ze krapt me en schiet los. We laten haar even gaan hijgen even na in de huiskamer. Even bijkomen van de shock. Het raam is al dicht gelukkig. Na enige tijd zoeken we Sophietjepietje op in de slaapkamer. Daar liggen we eerst even op de grond en dan op bed. Na een tijdje komt Sophie in de buurt en laat ze ons toe. Ik pak haar op en druk op haar lichaam, zoekend naar breuken of bloedingen. Ze reageert nergens op, ogenschijnlijk niets aan de hand. M’n moeder ge-sms-ed, die smste terug om half 1 ’s nachts: een kat heeft 9 levens! Dat blijkt! Vandaag loopt ze rond als vanouds, niets gebeurd zo lijkt het!
Maar het raam in de huiskamer blijft dicht, tot er een hor is, want soms open kunnen zetten is wel lekker! Wat is er nou gebeurd vroegen Pauline en ik ons af? We denken dat Sophie dacht dat ze door alle ramen kon springen, zoals ze op het balkon doet. Alsof er overal een net zit dat haar opvangt, zoals het balkon heeft! Dat zit er met een reden, al verschillende malen is ze een vogel nagesprongen, om opgevangen te worden door het net! Ik moet er niet aan denken als ik haar levenloos beneden gevonden had, of als ze weggespurd was en we haar niet hadden gevonden. Dit laat ik niet meer gebeuren…… daarvoor is ze veels te lief!
Welkom bij Luxzenburg.org™
Bedankt dat je mijn blog bezoekt! Neem de tijd om rond te kijken en check enkele van mijn oudere posts. Natuurlijk hoor ik graag wat je vind van deze site en de posts, laat dus zeker commentaar achter. Veel plezier, tot ziens!
Recente Commentaren